De Gelatene

Ik open het raam en laat het najaar binnen,
Het onuitsprekelijke, het van weleer
En van altijd. Als ik één ding begeer
Is het: dit tot het laatst beminnen.

Er was in dit leven niet heel veel te winnen.
Het deert mij niet meer. Heen is elk verweer,
Als men zich op het wereldoude zeer
Van de miljarden voor ons gaat bezinnen.

Jeugd is onrustig zijn en een verdwaasd
Hunkren naar onvergankelijke beminden,
En eenzaamheid is dan gemis en pijn.

Dat is voorbij, zoals het leven haast.
Maar in alleen zijn is nu rust te vinden.
En dan: ’t had zoveel erger kunnen zijn.

Gedicht: J.C. Bloem
Uit de bundel Quiet though sad (1947)

 

KLIK op een foto’s dan kan je ze in het groot bekijken.

Iedereen bedankt voor alle fijne reacties bij mijn vorige blog !!
Lieve groetjes Anna

 

Het leven van paddenstoelen

Een mooi familiegroepje van de Grote bloedsteelmycena (Mycena haematopus) die op één van onze dode boomstronken leeft, heeft wel heel veel te verduren.

Eerst staan ze heerlijk te pronken in het zonnetje en dan in de regen, dat is allemaal nog niet zo erg.

Met de vorst aan de grond, staan ze ook nog mooi te pronken. Helemaal bepoederd met ijskristalletjes… het is net suiker… een ware pracht gezicht.

Maar dan ontdooien ze weer, ze worden er niet mooier op en dan is er weer die vorst… ja, nu zien ze er wel heel zielig uit. Het is bijna gebeurt met ze.

 

KLIK op een foto dan kan je haar in het groot bekijken.

Iedereen bedankt voor alle fijne reacties bij mijn vorige blog !!
Lieve groetjes Anna